| รายละเอียดวิทยานิพนธ์ | |
| ชื่อวิทยานิพนธ์ | การละเล่นของหลวง ROYAL TRADITIONAL PERFORMANCES |
| ชื่อนิสิต | ผกามาศ จิรจารุภัทร Not Available |
| ชื่ออาจารย์ที่ปรึกษา | อ มาลินี อาชายุทธการ Malinee Achayuttakan |
| ชื่อสถาบัน | จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. บัณฑิตวิทยาลัย Chulalongkorn University. Bangkok (Thailand). Graduate School. |
| ระดับปริญญาและรายละเอียดสาขาวิชา | วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต. ศิลปกรรมศาสตร์ (นาฎยศิลป์ไทย) Master. Arts (Thai Dance) |
| ปีที่จบการศึกษา | 2543 |
| บทคัดย่อ(ไทย) | วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มีวัตถุประสงค์ที่จะศึกษาประวัติความเป็นมาองค์ประกอบ วิธีการแสดง จุดมุ่งหมายและความสำคัญของการละเล่นของหลวงโดยรวบรวมข้อมูลจากเอกสารทางวิชาการ การสัมภาษณ์ ครูผู้สอน ศิลปินผู้แสดงและนักวิชาการที่มีความรู้เกี่ยวกับการละเล่นของหลวงและสังเกตการแสดงจริง ผลการวิจัยสรุปว่า การละเล่นของหลวงเป็นมหรสพสมโภชในงานพระราชพิธีต่างๆ เช่น พระราชพิธีโสกันต์ พระราชพิธีสมโภชช้างเผือก ตั้งแต่ยุคอยุธยาตอนต้น ประกอบด้วย โมงครุ่ม ระเบง กุลาตีไม้ ต่อมามีแทงวิไสยและกระอั้วแทงควายเพิ่มขึ้น มีกรมมหรสพเป็นผู้รับผิดชอบฝึกหัดและจัดแสดง ปัจจุบันพระราชพิธีมีน้อยลงการละเล่นของหลวงจึงลดน้อยลงด้วย แต่ยังคงสืบทอดอยู่ในสถาบันนาฎ-ดุริยางคศิลป์ กรมศิลปากร โมงครุ่มเป็นการรำประกอบการตีกลอง ระเบงเป็นการแสดงเรื่องราวเกี่ยวกับกษัตริย์ร้อยเอ็ดเจ็ดพระนครเดินทางไปงานโสกันต์และระหว่างทางได้พบพระกาล กุลาตีไม้เป็นการร้องเพลงประกอบการตีไม้แทงวิไสยเป็นการำอาวุธกระอั้วแทงควายเป็นการแสดงเรื่องราวการล่าควายของนางกระอั้วและสามี การแสดง3 ชุดแรกคล้ายคลึงกัน คือ ผู้แสดงเป็นชาย แต่งกายชุดเสื้อแขนยาวคอตั้ง นุ่งสนับเพลา และโจงกระเบนทับ คาดเอวด้วยผ้าสำรด ศีรษะสวมเทริด สถานที่แสดงแสดงทั้งบนลานกว้างหรือบนเวที อุปกรณ์ประกอบการแสดงโมงครุ่มมีไม้กำพตกลองโมงครุ่ม ฆ้องโหม่ง ระเบงมีคันศรและลูกศร กุลาตีไม้มีไม้กำพต ส่วนการแสดง 2 ชุดหลังไม่มีแสดงแล้ว จากหลักฐานต่างๆ กล่าวว่า แทงวิไสยแต่งกายแบบนักรบจีน เรียกว่า เชี่ยวกาง ผู้แสดง 2 คน ประอาวุธกัน อาวุธที่ใช้เช่น หอกดาบ ทวน โล่ กระอั้วแทงควายใช้ผู้แสดง 3-4 คน แต่งกายเป็นชาวบ้านและควายออกมาแสดงการล่าควายอย่างสนุกสนาน โมงครุ่มมี 5 ท่ารำหลัก คือ ท่าเทพพนม ท่าบัวตูม ท่าบัวบาน ท่าลมพัดและท่ามังกรฟาดหาง พื้นฐานท่ารำเป็นโขนยักษ์ ระเบงมี 2 ท่ารำหลัก คือ ท่าตีลูกศรบนคันศร และท่าถือลูกศรแขนตึงระดับเอว พื้นฐานท่ารำเป็นโขนพระกุลาตีไม้มี 6 ท่ารำหลัก คือ ท่านั่งคุกเข่าตบมือ ท่านั่งคุกเข่าตีไม้ ท่าเดินตีไม้เป็นวงกลมท่ากางแขนตีไม้ ท่าตีไม้ระหว่างคู่ และท่าตีไม้สลับบน-ล่างระหว่างคู่ พื้นฐานท่ารำเป็นโขนลิง แทงวิไสยน่าจะมีลักษณะการใช้แม่ท่ารำอาวุธของไทย 5 ท่า คือท่านาคเกี้ยว ท่าหงส์สองคอ ท่าบ่ลอกช้าง ท่าชิงคลอง และท่าผ่าหมาก ส่วนกระอั้วแทงควายลักษณะท่าไม่เป็นแบบแผนแต่จำแนกการแสดงได้เป็น 3 ขั้นตอนคือ 1. นางกระอั้วและสามีออกตามควายจนพบ 2. นางกระอั้วและสามีไล่แทงควาย 3. นางกระอั้วและสามีวิ่งตามควาย การละเล่นของหลวงเป็นการแสดงที่สืบเนื่องมาเป็นเวลากว่า 650 ปี โดยมีการปรับปรุงเปลี่ยนแปลงไม่มากนักเพราะเป็นของสูง ใช้ในพิธีหลวงที่ยึดถือรูปแบบดั้งเดิมไว้ให้มากที่สุดเพื่อความศักดิ์สิทธิ์ นับเป็นนาฎยศิลป์ที่สำคัญของชาติที่ควรรักษาไว้มิให้เสื่อมสูญ |
| บทคัดย่อ(English) | This thesis aims at studying the historical background, components,poses, objectives and significance of royal traditional performances. Thestudy is based on data from academic papers, interviews with the masters,the performers and academics who have knowledge about the royal traditionaltheatrical performances, and observations of the actual performances. The result of the study shows that royal traditional performanceshave been practiced in royal ceremonies such as the royal tonsure ceremonyand the royal while elephant celebration ceremony since the early Ayudhyaperiod. The royal performances comprise Mong Krum, Rabeng, Kulateemai.Taengwisai and Kru-ua Taeng Kwai were later added. The Department ofPerforming Arts (Groin Mahorasop) was responsible for the training of theperformers and organizing the show. At present, the royal ceremonies havebecome less frequent so the performances are fewer although the art isstill passed on in the Performing Arts and Music Institute in theDepartment of Fine Arts. Mong Krum is a kind of dance accompanied by drumwhile rabeng is a theatrical performance telling a story of a king who goeson a journey to attend a royal tonsure ceremony and on the way met withevil. Kulateemai is singing accompanied by the hitting of wood. Taengwisaiis a mock weapon training show. Kra-ua Taeng Kwai is a play depicting thehunting of a buffalo by Nang Kra-ua and her husband. The first three setsof performances are somewhat similar with all male performers dressed inlong-sleeved and high -collar shirts, and a brocade (Jongkraben) worn overthe trousers (Sanubplao). The performers also tie a piece of cloth aroundthe waist and wear a tiara on the head. The performance can be held eitheron a large open field or on a stage. The components accompanying Mong Krumconsist of Kampot wood, Mong krum drum and Kong Mong. For Rabeng, a bow andarrows are needed; and for Kulateemai performance, Kampot wood is needed.The last two kinds of performance no longer exist today. However, accordingto the evidence it is said that Taengwisai performers were dressed likeChinese warriors called Siewkang. Two warriors are engaged in a fight usingmany kinds of weapons such as spears, swords, lances and shields. As forKra-ua Taeng Kwai, 3-4 performers are dressed as villagers and a buffalo;and the buffalo hunting act is comical. Mong Krum is composed of 5 main poses: Theppanom, lotus bud, bloominglotus, blowing wind, and a dragon swishing its tail poses. The posesoriginated from Khon Yak (giant). Rabeng consists of 2 main poses namelyhitting the arrow on the bow, and holding an arrow at a waist level whichoriginated from Khon Pra (hero). Kulateemai consists of 6 main poses:sitting on one's knees and clapping one's hands, sitting on one's kneeshitting a piece of wood, walking in circle while hitting a piece of wood,hitting a piece of wood with arms widespread, hitting a piece of wood witha partner and hitting a piece of wood up and down with a partner. The posesoriginated from Khon Ling (monkey). Taengwisai, on the other hand, isbelieved to have 5 main poses resembling the Thai weapon dance : naak kiew,hong song kho, Plokchang, ching klong and pamaak. The poses of Kra-ua Taengkwai differ from others in that they do not follow traditional patterns,but the performance can be divided into 3 steps: 1). Nang Kra-ua and herhusband go out searching for and succeed in finding a buffalo, 2.) the twoof them try to throw a lance at the buffalo and 3.) the two of them runafter the buffalo. The royal traditional performances have been around for over 650years. Not many alterations have taken place over the years as the royalperformances are deemed sacred and have been performed only in royalceremonies. They are therefore considered a nation's theatrical treasurewhich deserve to be preserved for future generations. |
| ภาษาที่ใช้เขียนวิทยานิพนธ์ | |
| จำนวนหน้าของวิทยานิพนธ์ | 535 P. |
| ISBN | 974-13-0220-7 |
| สถานที่จัดเก็บวิทยานิพนธ์ | |
| คำสำคัญ | ROYAL TRADITIONAL PERFORMANCES |
| วิทยานิพนธ์ที่เกี่ยวข้อง |
|
