| รายละเอียดวิทยานิพนธ์ | |
| ชื่อวิทยานิพนธ์ | การศึกษาวิเคราะห์วิธีการร่ายรำและลีลาท่ารำของโขนตัวพระ : กรณีศึกษาตัวพระราม AN ANALYTICAL STUDY OF THE DANCING PATTERNS AND THE STYLISTIC DANCING MOVEMENTS FOR THE KHON MALE CHARACTER A CASE STUDY OF RAMA. |
| ชื่อนิสิต | ศุภชัย จันทร์สุวรรณ์ Supachai Chansuwan |
| ชื่ออาจารย์ที่ปรึกษา | ศ.ดร. สุรพล วิรุฬห์รักษ์ Surapon Virulrak, Ph.D. |
| ชื่อสถาบัน | จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. บัณฑิตวิทยาลัย Chulalongkorn University. Bangkok (Thailand). Graduate School. |
| ระดับปริญญาและรายละเอียดสาขาวิชา | วิทยานิพนธ์ดุษฏีบัณฑิต. ศิลปกรรมศาสตร์ (นาฎยศิลป์ไทย) Ph.D. Fine and Applied Arts (Thai Theatre and Dance) |
| ปีที่จบการศึกษา | 2547 |
| บทคัดย่อ(ไทย) | วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาวิธีการร่ายรำตามแบบแผนการแสดงโขนในบทตัวพระ ซึ่งแต่เดิมนั้นเป็นการแสดงในราชสำนักและใช้ผู้ชายที่เป็นมหาดเล็กมาฝึกหัดเพื่อให้รู้วิธีใช้อาวุธต่อสู้ รวมทั้งจัดแสดงเพื่อพิธีกรรมหรืองานเฉลิมฉลองอันยิ่งใหญ่ในเมืองหลวง ศิลปินโขนจึงใช้ผู้ชายที่มีการศึกษา เป็นบุตรหลานผู้มีบรรดาศักดิ์ เนื่องจากได้รับการอุปถัมภ์จากองค์พระมหากษัตริย์ วิธีดำเนินการวิจัยใช้วิธีวิจัยประวัติศาสตร์ วิจัยเชิงเอกสาร การสัมภาษณ์การสนทนากลุ่ม และการวิเคราะห์จากวิธีการร่ายรำและลีลาของพระโขนและพระละครโดยใช้เพลงหน้าพาทย์และการตีบทประกอบ คำร้อง คำพากย์ เจรจา ผลการวิจัยพบว่า วิธีการร่ายรำและลีลาท่ารำของพระโขนและพระละคร มีความแตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัด ตั้งแต่ต้นกำเนิดที่เป็นการผสมผสานของปรัชญาและแนวคิดทางพุทธศาสนาปรัชญาเทวนิยมของศาสนาฮินดู ปรัชญาสังคมทางวัฒนธรรมไทย รวมทั้งแนวคิดของปรัชญาและลีลาท่าทางของนักปราชญ์ตะวันตกที่ใช้ทฤษฎีสากลของนาฏยประดิษฐ์ ซึ่งพบว่าสอดคล้องต้องกันอย่างน่าอัศจรรย์ นอกจากนั้นยังพบว่า การจะก้าวเข้าไปสู่ศิลปินโขนตัวพระได้ จำต้องมีพื้นฐานที่สั่งสมมาจนแตกฉาน และใช้ความสามารถเฉพาะตัวที่ได้รับการฝึกฝนมาพัฒนาบทบาทเพื่อทำหน้าที่แสดงเป็นเทพอวตารผู้ลงมาปราบอธรรมในโลกมนุษย์ ศิลปินผู้แสดงจึงต้องสร้างบุคลิกให้สง่างาม ภาคภูมิ ดูขลังและศักดิ์สิทธิ์ตามแบบอย่างของกษัตริย์นักรบจึงต้องออกลีลาท่ารำให้ดูเป็นลักษณะของผู้ชาย แต่ปัจจุบันการสอนโขนตัวพระในสถาบันสอนนาฏศิลป์มีการใช้ครูผู้หญิง ซึ่งชำนาญในการรำแบบละครเข้ามาสอน ทำให้เกิดการกลายวิธีการรำจากแบบแผนโขนตัวละครตัวพระจนแยกจากกันไม่ออก งานวิจัยฉบับนี้จะเป็นแนวทางให้ผู้ฝึกหัดโขนตัวพระออกท่ารำตามแบบของผู้ชายที่สืบทอดมาแต่ครั้งโบราณกาล และเป็นการอนุรักษ์ศิลปะดั้งเดิมไว้มิให้กลายหรือสูญหายไปอีกด้วย จากข้อค้นพบมีประโยชน์อย่างมากในวงการนาฏศิลป์ไทยและต้องบันทึกองค์ความรู้อย่างเต็มรูปแบบโดยรีบด่วนมิฉะนั้นศิลปะการถ่ายทอดโขนตัวพระจะเสื่อมสลายไปในที่สุดการค้นคว้าวิจัยเรื่องโขนอย่างต่อเนื่องเป็นเรื่องที่ควรที่จะได้รับการสนับสนุนอย่างยิ่ง |
| บทคัดย่อ(English) | This dissertation has the objective to study the dancing patterns and the stylistic dancingmovements for the Khon (Masked Play) male characters. Originally, these performances belongedto the royal court, where the royal pages were trained to learn how to use the weapons in thebattle scenes. Moreover, such theatrical performances were organized for ceremonial events aswell as significant celebrations in the capital city. The Khon artists were educated males whowere relations of the high-ranking families and received the royal supports from the monarchs. The processes of the research applied are through the historical research, documentary records,interviews, group discussions and analysis from the dancing patterns and the stylistic dancingmovements of the male characters of the Khon and those of the Lakhorn (Dance Drama) for thevariety of traditional music-high-level performance songs (Naa Paat) and script interpretation,words in the songs, narratives and dialogues. The result of the fording is that the dancing patterns and the stylistic dancing movementsevidently differ from the origin which was the combination of the philosophy and concepts inBuddhism, the theological favoritism in Hinduism, the philosophy of the social science in theThai culture as well as the concepts of the philosophy and the stylistic movements of thewestern scholars who express universal theories of theatrical performing creativity.Astoundingly, all these are correlated. Besides, to become an artist as the male Khon characterneeds a profoundly well-trained basis and the individual capability that is trained and laterdeveloped for the roles of the reincarnated divine human who descends for the purpose ofeliminating vice on the human world. For such a reason, the performing artist must create hispersonality of elegance, pride, solemnity and sacredness, as the type of the warrior kingshould be. His stylistic dancing movements are then trained for the masculinity. However, atpresent, the female dance instructors who are skilful for the Lakhorn dancing patterns deliverthe training program for the Khon male characters in the Department of Dance. As a result, thedancing patterns of the Khon male characters have been transformed into those of the Lakhornand they have become indistinguishable. This dissertation should be the guidance for the trainers for the Khon male characters toperform the dancing patterns passed on from the ancient time. Likewise, this serves as theconservation of the original art to be free from the transformation and disappearance. Thisfinding is beneficial for the area of the Thai classical theatrical performing art. Also, iturgently needs a complete recording of this knowledge, or else the art of instructing the Khonmale characters will finally be declined. Undeniably, the research for the Khon should beconstantly supported. |
| ภาษาที่ใช้เขียนวิทยานิพนธ์ | |
| จำนวนหน้าของวิทยานิพนธ์ | 403 P. |
| ISBN | 974-17-6190-2 |
| สถานที่จัดเก็บวิทยานิพนธ์ | |
| คำสำคัญ | KHON MALE CHARACTER, DANCING PATTERNS, STYLISTIC DANCING MOVEMENTS. |
| วิทยานิพนธ์ที่เกี่ยวข้อง |
|
