| รายละเอียดวิทยานิพนธ์ | |
| ชื่อวิทยานิพนธ์ | ระบบศักดินากับการบริหารราชการ Sakdina System and the Administration |
| ชื่อนิสิต | วินัย ชวนประพันธ์ Not Available |
| ชื่ออาจารย์ที่ปรึกษา | ดร อมร รักษาสัตย์ Dr Amara Raksasataya |
| ชื่อสถาบัน | สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์. บัณฑิตวิทยาลัย National Institute of Development Administration. Bangkok (Thailand). Graduate School. |
| ระดับปริญญาและรายละเอียดสาขาวิชา | วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต. (รัฐประศาสนศาสตร์) Master. (Public Administration) |
| ปีที่จบการศึกษา | 2510 |
| บทคัดย่อ(ไทย) | ผู้เขียนมุ่งศึกษาเรื่องราวของระบบศักดินาในประเทศไทยในรูปของประวัติและวิวัฒนาการในแต่ละยุคแต่ละสมัยตั้งแต่เริ่มเกิดขึ้นและได้วิวัฒนาการมา ตลอดจนการนำระบบศักดินาไปใช้เกี่ยวข้องกับกฎหมายเพื่อความเป็นธรรมของสังคม จนกระทั่งระบบศักดินาต้องถูกยกเลิกไปในตอนสุดท้ายได้ศึกษาถึงผลอันเกิดจากระบบศักดินาในวงราชการไทยในปัจจุบัน จากผลการศึกษาปรากฎว่า ระบบศักดินามีอิทธิพลแฝงอยู่ในการบริหารราชการของไทยในปัจจุบันอยู่เป็นอันมาก เป็นต้นว่าเกี่ยวกับพฤติกรรมในการบริหาร ข้าราชการไทยปฏิบัติตนเป็นเจ้าขุนมูลนายประชาชน มีการใช้ระบบอุปถัมภ์ในวงราชการประชาชนต้องมีบัตรประจำตัวประชาชน ข้าราชการไม่จำเป็นต้องมีนอกจากนี้สิ่งที่เป็นปัญหาใหญ่ก็คือระบบศักดินาทำให้เกิดการรวมอำนาจขึ้นอย่างแข็งแรง ทำให้ประชาชนไทยต้องห่างเหินกับฝ่ายบริหาร มิได้เป็นผู้ควบคุมการบริหารงานของรัฐอย่างไรก็ดีผู้เขียนเห็นว่าระบบศักดินายังมีประโยชน์อยู่บ้างคือทำให้มีเกณฑ์ในการรับผิดชอบต่อสังคม ทำให้คนไทยมีลักษณะปกครองง่าย เพราะความเคารพในผู้มีอาวุโสผู้เขียนได้ให้ข้อเสนอแนะแก้ไขข้อเสียต่าง ๆ ของระบบศักดินา โดยให้แก้ไขพร้อม ๆ กันไปทั้งสองด้าน คือ ด้านข้าราชการและด้านประชาชน.- 1. ด้านข้าราชการ ควรให้ได้รับการฝึกอบรมทางวิชาการแผนใหม่ให้มากที่สุด เพื่อเปลี่ยนแปลงทัศนคติเก่า ๆ ให้มีการตรวจราชการโดยตรวจตัวคนที่ปฏิบัติงานว่ามีการปฏิบัติต่อผู้มาติดต่ออย่างไร ถ้าพบว่าใครยังทำตัวเป็นเจ้าขุนมูลนายอยู่ต้องลงโทษทันที รัฐบาลควรพยายามกระจายอำนาจไปให้ประชาชน ให้ข้าราชการเข้าถึงประชาชนโดยทำตนเป็นกันเองแม้แต่ภายในวงราชการด้วยกันเอง ผู้บังคับบัญชาควรทำตนเป็นกันเองกับผู้ใต้บังคับบัญชา นอกจากนี้ ควรพยายามทำให้ประชาชนชาวไทยหันมาสนใจในการควบคุมฝ่ายบริหารเพื่อให้ประชาชนเลื่อมใส รัฐต้องดำเนินการตามคำเรียกร้องของประชาชนอย่างจริงจัง 2. ด้านประชาชน รัฐบาลต้องเร่งให้การศึกษาแก่ประชาชนอย่างกว้างขวาง และยกระดับการศึกษาให้สูงขึ้นเรื่อย ๆจะทำให้ประชาชนกล้าพูด กล้าแสดงความคิดเห็น ท่าทีของประชาชนที่มีต่อข้าราชการแบบเดิมก็จะเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น จะเข้ามามีส่วนร่วมในการปกครองมากขึ้น ประเทศไทยก็จะได้เป็นประชาธิปไตยตามอุดมการณ์ที่วางไว้ |
| บทคัดย่อ(English) | This study is an attempt to reveal the nature ofThai Sakdina system, its characteristics, origin, andits application and development in Thailand. The studyalso seeks to further examine whether Sakdina system isreally related to the ownership of land, or to the useof land as a measure for ranking people in the societalladder. Sakdina System defines the places of everyindividual in the land, except that of the monarchwhose Sakdina is so immeasurably immense that there isno need to define it in the system. The highest Sakdina in the land is therefore thatof the Viceroy or Wang Na (Kromphra-Raja-Wang-Boworn-Sathan-Mongkhol); his Sakdina is 100,000 rai. Next isthe Sakdina of Somdej Noh-Phra-Buddha-Chao, or theprince born by the Queen. Next lower are the Sakdina ofthe Royal Family, and of the military and civilianaristocracies, which are hierarchically arranged. Thelowest ranks of aristocracies are entitled to 400 rai.A free citizen is entitled to 25 rai. Even the poorestmen in society, i.e., slaves and their children, areentitled to 5 rai. The details of the Sakdina scale ofvarious ranks are specified in the laws promulgated inthe Reign of Somdej Phra Borom Trialokanath(A.D.1448-1488), and extensively revised later in theReign of King Rama V of the Chakry Dynasty. From the study, it is found that Sakdina system ismerely a measure for defining the responsibilities ofthe people in their social interrelations, and nottheir rights to hold certain amounts of land, nor theirclaims to such defined amounts of land, as wronglyunderstood. In Sakdina system, people are divided intotwo main classess: the aristocracies and the masses.Rights and responsibilities are specified for them inorder to control their interactions for the maintenanceof social order. In fact, Sakdina system originally wasintended for these very purposes. But after longexistence, it has been distortedly employed for someother uses, such as in defining precedence in havingaudiences with the King, or in exacting fines forwrongdoings. It has also been used as a basis forexecuting the wills with regard to the number ofwithnesses required to be present. And lastly, the oldlaws say that Sakdina has been used as a measure forimposing the penalty, that is, those in higher ranks ofSakdina system receive lass severe penalty than thosein the lower ranks of the system for the same kinds ofwrongdoings. Most important of all, the author has shown thatthe present Thai bureaucratic system is asocio-political heritage of the Sakdina society. Thaigovernment officials are not public servants as ideallyconceived in democracy, but are masters who treatpeople like their slaves. The Thai bureaucrats in theSakdina Period had more prestige, privileges, andhigher social status. The present bureaucrats stillclings to this anarchronistic concept. Moreover, otherprivileges which may be bestowed by the institution ofthe King, such as decorations and Royal-sponsoredcremations, are enjoyed by present Thai governmentofficials as did their counterparts living in theSakdina time. They sometimes receives even moreprivileges, for instance, they do not have to payincome taxes directly like ordinary people. The study has shown that Sakdina system leads to avery highly centralised administrative system, becausethis socalled Thai system tends to sweepinglycentralise every big and small independent centre ofpower in and around the Kingdom. It, for this reason,poses itself as the main obstacle for the applicationof viable decentralisation in Thailand. Anotherconsequence of Sakdina system is the strong alienationbetween government officials and the people, the twoclasses being so highly polarised by the lingeringimpact of this system. The public are therefore not ina position to effectively control the governmentoperations as in other Western democratic countries. The author, in conclusion, submits hisrecommendations for correcting the degenerative impactsof the Sakdina system, which, if done, will certainlybring considerable advantages to the country'sadministration. |
| ภาษาที่ใช้เขียนวิทยานิพนธ์ | |
| จำนวนหน้าของวิทยานิพนธ์ | |
| ISBN | |
| สถานที่จัดเก็บวิทยานิพนธ์ | |
| คำสำคัญ | 222 P. |
| วิทยานิพนธ์ที่เกี่ยวข้อง |
|
