| รายละเอียดวิทยานิพนธ์ | |
| ชื่อวิทยานิพนธ์ | การใช้ผักตบชวาเป็นวัสดุเพาะเห็ดนางรม WATER HYACINTH UTILIZATION IN OYSTER MUSHROOM CULTIVATION. |
| ชื่อนิสิต | ทับทิม ลิ้มสุนทร Tubtim Limsoontorn |
| ชื่ออาจารย์ที่ปรึกษา | อ อรพินท์ เอี่ยมศิริ Ph D อ ยงยุทธ์ สายฟ้า วท ม อ พัฒน ทวีโภค Ph D Aurapin Eamsiri Ph D Yongyuth Saifa M Sc Patana Thavipoke Ph D |
| ชื่อสถาบัน | มหาวิทยาลัยมหิดล. บัณฑิตวิทยาลัย Mahidol University. Bangkok (Thailand). Graduate School. |
| ระดับปริญญาและรายละเอียดสาขาวิชา | วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต. วิทยาศาสตร์ (เทคโนโลยีที่เหมาะสมเพื่อการพัฒนาทรัพยากร) Master. Science (Appropriate Technology for Resource Development) |
| ปีที่จบการศึกษา | 2543 |
| บทคัดย่อ(ไทย) | การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อใช้ผักตบชวาเป็นวัสดุเพาะเห็ดนางรม และ หาปริมาณโลหะหนักที่มีอยู่ในวัสดุเพาะและผลผลิต สำหรับประเทศไทยวัสดุเพาะที่นิยม ใช้คือขี้เลื่อยไม้ยางพารา แต่เนื่องจากวัสดุชนิดนี้ราคาแพงและขาดแคลนในบางฤดู ผักตบชวาจัดเป็นวัชพืชที่เจริญเติบโตเร็วและมีความสามารถในการดูดซับโลหะหนักจากแหล่ง น้ำได้อย่างดี รวมทั้งมีคุณสมบัติทางเคมีที่เห็ดสามารถใช้ในการเจริญเติบโตได้ เช่น เซลลูโลส เฮมิเซลลูโลส ลิกนิน ธาตุอาหาร วิตามิน และฮอร์โมนพืช ในการทดลองครั้งนี้ ใช้ผักตบชวาที่ขึ้นริมฝั่งแม่น้ำนครชัยศรีมาเตรียมเป็นวัสดุเพาะ โดยใช้ผักตบชวาทั้งต้น และผักตบชวาตัดรากที่ไม่ปรับ pH, ปรับ pH เป็น 7 และ 8 เปรียบเทียบกับวัสดุเพาะจาก ขี้เลื่อยไม้ยางพารา โดยพิจารณาการเจริญเติบโต ปริมาณผลผลิต จำนวนครั้งที่เก็บผลผลิต ขนาดของดอกเห็ด ประสิทธิภาพทางชีวภาพ ความสามารถในการดูดซับโลหะหนัก ที่วิเคราะห์ โดยใช้เครื่อง ICP (Inductively Coupled Plasma) และอัตราผลตอบแทนในการลงทุน ผลการศึกษาพบว่า ผักตบชวาตัดรากไม่ให้ผลผลิต และผักตบชวาไม่เหมาะสมสำหรับ การใช้เป็นวัสดุเพาะเห็ดนางรม แม้ว่าในชุดทดลองผักตบชวาที่ปรับ pH เป็น 8 ให้ผลผลิต สูงสุด แต่ก็ยังต่ำกว่าการใช้ขี้เลื่อยไม้ยางพาราถึง 1.4 เท่า โดยมีค่าประสิทธิภาพทาง ชีวภาพ เท่ากับ 14.93 % และอัตราผลตอบแทนในการลงทุน เท่ากับ 0.16 ซึ่งค่าที่ได้นี้ ต่ำกว่าประสิทธิภาพทางชีวภาพ และอัตราผลตอบแทนต่อการลงทุนของขี้เลื่อยไม้ยางพารา (22.10 และ 1.06) เมื่อพิจารณาปริมาณโลหะหนักในเห็ดนางรม พบว่า เห็ดนางรมมีความ สามารถในการดูดซับโลหะสังกะสีได้สูงสุดเท่ากับ 1.855 ppm. รองลงมา คือ แมงกานีส ทองแดง แคดเมียม และโครเมียม ในปริมาณ 1.029, 0.713, 0.047 และ 0.038 ppm. ตามลำดับ อย่างไรก็ตามปริมาณโลหะหนักที่พบนั้นมีความปลอดภัยในการบริโภค เพราะเมื่อ คำนวณหาปริมาณเห็ดที่สามารถบริโภคได้ใน 1 วันแล้วพบว่า ร่างกายจะได้รับโลหะหนักใน ปริมาณที่ต่ำกว่ามาตรฐานของ USRDI (United States Reference Daily Intake) และ Dietary exposures of general UK population |
| บทคัดย่อ(English) | The objectives of this research work were to cultivate oyster mushroom (~iPleurotus ostreatus~i (jacq.ex.Fr)) on water hyacinth (~iEichornia crassipes~i (Mart.) Somls) medium and detect heavy metal in medium and mushroom. Principle substrate for mushroom cultivation in Thailand is sawdust. Once the problem of cultivation was expensive cost and lacked of substrate. Water hyacinth has rapid growth rate and accumulates heavy metal from water source. Its chemical composition has nutritional mushroom growth requirements such as cellulose, hemicellulose, lignin, nutrient, vitamin and plant hormone. Water hyacinth for this experiment were collected from Nakonchaisri river and then prepared as medium at the pH level as received, pH 7 and 8 of both the whole water hyacinth (shoot and root) and water hyacinth shoot (removed root) substrates in comparison with sawdust. All mushroom yields, growth rate, harvested crop, size and Bio-efficiency were recorded and Benefit/Cost ratio was calculated. Heavy metals accumulation was analyzed using ICP (Inductively Coupled Plasma). The result of this research showed that water hyacinth shoot medium could not form fruiting body and the whole water hyacinth was not suitable for oyster mushroom cultivation. Although, the best yield was found on water hyacinth adjusted pH to 8 but its bio-efficiency and benefit/cost ratio were only 14.93 % and 0.16, which are lower than sawdust (22.10 and 1.06) and also the optimum bio-efficiency and benefit/cost ratio of 15 and 1. The concentrations of detected heavy metal in fruiting bodies were Cu (0.713), Cd (0.047), Cr (0.038), Mn (1.029) and Zn (1.855). All heavy metals found in mushroom are quite safely edible as the daily exposures calculated found to be lower than the standard recommended by USRDI (United States Reference Daily Intake) and dietary exposures of general UK population. |
| ภาษาที่ใช้เขียนวิทยานิพนธ์ | 974-665-995-2 |
| จำนวนหน้าของวิทยานิพนธ์ | |
| ISBN | 309 P. |
| สถานที่จัดเก็บวิทยานิพนธ์ | |
| คำสำคัญ | OYSTER MUSHROOM, WATER HYACINTH, WATER HYACINTH UTILIZATION, OYSTER MUSHROOM CULTIVATION, HEAVY METAL IN WATER HYACINTH, HEAVY METAL IN OYSTER MUSHROOM, วัสดุเพาะ, เห็ดนางรม, ผักตบชวา, วัสดุเพาะผักตบชวา, การใช้ผักตบชวา, ปริมาณโลหะหนัก, โลหะหนักในผักตบชวา, โลหะหนักในเห็ดนางรม |
| วิทยานิพนธ์ที่เกี่ยวข้อง |
|
