รายละเอียดวิทยานิพนธ์
ชื่อวิทยานิพนธ์ การใช้และการคงไว้ซึ่งสมุนไพรจากทรัพยากรป่าไม้
THE UTILIZATION AND SUSTAINABILITY OF HERBS FROM FORESTRY RESOURCES
ชื่อนิสิต ชุติมา สุดตลอด
Chutima Sudtalod
ชื่ออาจารย์ที่ปรึกษา วรรณวิภา ปสันธนาทรมัลลิกา, M.A.ธวัชชัย บุญโชติ, Ph.D.อรทัย รวยอาจิณ, Dr.P.H.เสาวภา พรสิริพงษ์, M.A.
Vanawipha Pasandhanatorn, M.A.Thawatchai Boonchote, Ph.D.Oratai Rauyajin, Dr.P.H.Saowapa Pornsiripongse, M.A.
ชื่อสถาบัน มหาวิทยาลัยมหิดล. บัณฑิตวิทยาลัย
Mahidol University. Bangkok (Thailand). Graduate School.
ระดับปริญญาและรายละเอียดสาขาวิชา วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต. ศิลปศาสตร์ (สังคมศาสตร์การแพทย์และสาธารณสุข)
Master. Arts (Medical and Health Social Science)
ปีที่จบการศึกษา 2546
บทคัดย่อ(ไทย) การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาให้ทราบว่าชุมชนบ้านโนนน้อยซึ่งเป็นชุมชนที่มีถิ่นฐานอยู่ใกล้ป่าในเขตอำเภอบุณฑริก จังหวัดอุบลราชธานี มีการนำสมุนไพรจากป่ามาใช้ในการรักษาความเจ็บป่วย และการนำมาใช้ประโยชน์ในด้านอื่น ๆ อย่างไร และสาเหตุใดที่ทำให้ยังคงมีสมุนไพรให้ชุมชนได้เก็บหามาใช้ประโยชน์ การศึกษานี้ใช้วิธีวิจัยเชิงคุณภาพ โดยใช้วิธีการสัมภาษณ์ การสนทนากลุ่ม และการสังเกต สำหรับกลุ่มเป้าหมาย คือ ผู้นำชุมชน หมอพื้นบ้าน และครัวเรือนชาวบ้าน ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ ชุมชนบ้านโนนน้อยมีการนำสมุนไพรมาใช้การรักษาความเจ็บป่วยแบบพื้นบ้าน (ความเจ็บป่วยที่เกิดจากความคิดความเชื่อของชาวบ้าน และความเจ็บป่วยที่ชาวบ้านเคยไปรับการรักษาด้วยวิธีการแพทย์สมัยใหม่แล้วไม่ได้ผล ได้แก่ ความเจ็บป่วยที่เกิดจากอำนาจเหนือธรรมชาติ ความเจ็บป่วยที่เกิดจากสภาวะการเปลี่ยนแปลงของร่างกาย ความเจ็บป่วยที่เกิดจากการดำเนินชีวิตประจำวัน ความเจ็บป่วยที่เกิดจากความผิดปกติของร่างกาย และความเจ็บป่วยที่เกิดจากการติดเชื้อโรค) เช่น ไข้หมากไม้ กระดูกหัก นิ่ว ริดสีดวงทวาร อาการปวดเมื่อย เป็นต้น ความเจ็บป่วยเล็ก ๆ น้อย ๆ ครัวเรือนชาวบ้านจะใช้สมุนไพรมารักษาตนเอง ส่วนความเจ็บป่วยที่รุนแรง ครัวเรือนชาวบ้านจะไปรับการรักษากับหมอพื้นบ้านนอกจากนี้ชุมชนยังมีการนำสมุนไพรมาใช้เพื่อการส่งเสริมและฟื้นฟูสุขภาพ โดยการใช้สมุนไพรที่มีสรรพคุณในการบำรุงร่างกายมาต้มดื่มกินให้ร่างกายแข็งแรง แต่ยังไม่พบว่ามีการใช้เพื่อป้องกันโรค ส่วนการใช้ประโยชน์จากสมุนไพรในด้านอื่น ๆ พบว่าชุมชนมีการนำสมุนไพรมาเป็นอาหารใช้ในการเกษตร ใช้เพื่อความงาม ใช้เป็นสินค้า ใช้ในการประกอบพิธีกรรม และใช้สอยต่าง ๆ ซึ่งป่าที่ชาวบ้านเข้าไปเก็บหาสมุนไพรมีทั้งป่าหัวไร่ปลายนา ป่าช้า ป่าดอนปู่ตา และป่าทำเล (สวนป่าและป่าสงวน) โดยที่ป่าทำเลเป็นป่าที่ชาวบ้านนิยมเข้าไปเก็บหาสมุนไพรมากที่สุด อย่างไรก็ดี การเก็บหาสมุนไพรจากป่ามาใช้รักษาความเจ็บป่วยและการใช้ประโยชน์ในด้านอื่น ๆ มีแนวโน้มลดลง เนื่องจากความเสื่อมโทรมของป่าพร้อมกับการเข้ามาของการแพทย์สมัยใหม่และผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมที่สามารถใช้แทนสมุนไพรได้ การที่สมุนไพรจากป่ายังมีให้ชุมชนได้เก็บหามาใช้ประโยชน์นั้น เนื่องจากการมีกิจกรรมการอนุรักษ์และความเชื่อเกี่ยวกับป่า ความเชื่อและวิธีการเก็บเกี่ยวสมุนไพร การขยายพันธุ์พืชสมุนไพร และการสืบทอดความรู้เกี่ยวกับสมุนไพร แต่แนวทางในการใช้และการอนุรักษ์สมุนไพรของชุมชนกลับมีลักษณะมุ่งเน้นในเชิงการค้ามากกว่าเป็นการใช้และอนุรักษ์สมุนไพรอย่างยั่งยืน ดังนั้นงานวิจัยครั้งนี้จึงเสนอแนะว่าควรสนับสนุนให้ชุมชนเข้ามามีส่วนร่วมในการจัดการสมุนไพรและป่าอย่างจริงจัง ไม่ว่าจะเป็นในด้านของภูมิปัญญาความรู้ การใช้ประโยชน์ และการอนุรักษ์สมุนไพร ทั้งในระดับของการวางแผน การปฏิบัติและการได้รับผลจากการดำเนินการ
บทคัดย่อ(English) This research aims to study how Nonnoi villagers who live near the forestresources in Boondarik District, Ubonratchathanee Province, use herbs for treating their illnesses and for other uses and the sustainability of this use. This study wasconducted though discussions and observations with community leaders, traditional healers, and households. Nonnoi village use herbs for treating their traditional illnesses (illnesses by the villagers' traditional beliefs, illnesses which were unsuccessful treated by modern medicine) illnesses occurring from the supernatural, illnesses caused by changes within the body, illnesses caused by daily life, illnesses caused by abnormality, and illnesses caused by infectious diseases. The villagers use herbs for their minor illnesses while they visit traditional healers for serious illnesses. Furthermore, the villagers boil herbs and drink the liquid to provide strength or recover health, but utilization for disease protection was not found. Villagers also use herbs for food, agriculture, beauty, commodities, and rituals. The forest reserve where the villagers pick most of their herbs is aplace of great spiritual and community significance. However, collecting herbs has decreased due to the deterioration of the forest as well as the reach of modern medical and industrial products which can be used instead of herbs. Herbs are still sustainable for the villagers's use depending on the method of conservation, the beliefs regarding the forest, the beliefs and method of herb collection, propagation, and the transference of herbal knowledge, but the villagers' methods of utilizing and sustaining herbs has focussed on more commercial lines which cannot be sustained by conservation. Thus, this research recommends that the villagers be encouraged to participate and manage herbs and forest resources seriously, with local wisdom used in of conservation practices.
ภาษาที่ใช้เขียนวิทยานิพนธ์
จำนวนหน้าของวิทยานิพนธ์ 154 P.
ISBN 974-04-3623-4
สถานที่จัดเก็บวิทยานิพนธ์
คำสำคัญ HERB, HERBAL MEDICINE, TRADITIONAL ILLNESS, TRADITIONAL HEALER, SUSTAINABILITY, FORESTRY RESOURCE
วิทยานิพนธ์ที่เกี่ยวข้อง




เว็บไซต์นี้ใช้งานคุกกี้ ในการใช้งานสามารถใช้งานเว็บไซต์อย่างต่อเนื่องและมีประสิทธิภาพ
เว็บไซต์นี้จะมีเก็บค่าคุกกี้ เพื่อให้การใช้งานเว็บไซต์ของท่านเป็นไปอย่างความราบรื่นและเป็นส่วนตัวมากขึ้น จึงขอให้ท่านรับรองว่าท่านได้อ่านและทำความเข้าใจนโยบายการใช้งานคุกกี้
Accept
นโยบายการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล | ข้อกำหนดและนโยบายการให้บริการเว็บไซต์
© 2009 ฝ่ายบริการความรู้ทางวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี, สำนักงานพัฒนาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติ All Rights Reserved.