| ชื่ออาจารย์ที่ปรึกษา |
ประตาป สิงหศิวานนท์, Dr.P.H.จรณิต แก้วกังวาล, Ph.D.ปิยทัศน์ ทัศนาวิวัฒน์, M.D., Dip. Thai Board Internal Medicineภาสกร อัครเสวี, M.D., Dip. Advance TB Control
Pratap Singhasivanon, Dr.P.H.Jaranit Kaewkungwal, Ph.D.Pyatat Tatsanavivat, M.D., Dip. Thai Board of Internal MedicinePaskorn Akarasewi, M.D., Dip. Advance TB Control |
| บทคัดย่อ(ไทย) |
ศึกษาในประวัติผู้ป่วยจำนวน 2,448 คนที่อายุ 12 ปีขึ้นไปซึ่งถูกวินิจฉัยว่าเป็นวัณโรคหรือมีผลตรวจเสมหะพบเชื้อวัณโรค ระหว่างปี พ.ศ. 2540-2544 ณ คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่นโดยใช้นิยามวัณโรคขององค์การอนามัยโลก พบ detection rate ของผู้ป่วยวัณโรคระยะแพร่เชื้อเท่ากับ 15.6% (95% CI: 14.2-14.1%) Detectionrate รายปีระหว่าง พ.ศ. 2540-2544 เท่ากับ 11.6% (55/473), 16.3% (76/465), 13.7% (62/452), 15.7% (77/491)และ 19.6% (111/567) และมีแนวโน้มเพิ่มขึ้นเป็นเส้นตรงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p-value = 0.002) สำหรับผู้ป่วยวัณโรคระยะแพร่เชื้อรายใหม่จำนวน 381 ราย มี treatment success rate เท่ากับ 34.1% (95% CI: 29.4-39.2%)ซึ่งต่ำกว่าเกณฑ์มาตรฐาน 85% ขององค์การอนามัยโลก พบผู้ป่วยหายขาด 11.5% รักษาเพียงพอ 22.6%, ขาดการรักษา25.7%, รักษาล้มเหลว 1.0%, ตาย 1.0%, ส่งต่อ 31.5% และประเมินผลการรักษาไม่ได้ 6.6% Treatment success rateรายปีระหว่างปี พ.ศ. 2540-2544 เท่ากับ 34.5% (19/55), 32.9% (25/76), 32.3% (20/62), 35.1% (27/77) และ 35.1%(39/111) และไม่พบแนวโน้มการเปลี่ยนแปลงแบบเส้นตรงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p-value = 0.976) อนึ่ง จากการวิเคราะห์ด้วย multionmial logistic regression แบบสามผลลัพธ์พบว่าในโมเดลสุดท้าย ผู้ป่วยที่ไม่ได้รับการดูแลโดยคลินิกวัณโรคมีโอกาส 5.95 เท่าที่จะลงเอยด้วย clinical treatment failure มากกว่าที่จะเป็น treatment success เมื่อปรับอิทธิพลของการส่งต่อ, สูตรการรักษา และการเปลี่ยนกลับเสมหะเป็นลบแล้ว (adjusted odds ratio = 5.95;95%CI: 2.99 to 11.84) ดังนั้นผู้ป่วยวัณโรคระยะแพร่เชื้อรายใหม่ทุกคนควรได้รับการดูแลโดยคลินิกวัณโรค, รักษาด้วยสูตรยาขององค์การอนามัยโลก และส่งตรวจเสมหะในเดือนที่สองเพื่อติดตามผลการรักษา |
| บทคัดย่อ(English) |
The charts of 2,448 patients aged ≥12 years for whom tuberculosis was diagnosed or sputum-smearmicroscopy revealed a positive result for acid-fast bacilli, during the period 1997-2001 at Khon Kaen MedicalSchool, Thailand were investigated. The World Health Organization's (WHO) definitions were applied. Thedetection rate of new smear-positive tuberculosis patients was 15.6% (95% CI: 14.2-17.1%). Annual detectionrates during 1997-2001 were 11.6% (55/473), 16.3% (76/465), 13.7% (62/452), 15.7% (77/491) and 19.6%(111/567), respectively. The rate showed a significant rising linear trend (p-value = 0.002). Among 381 newsmear-positive tuberculosis patients identified, the treatment success rate was 34.1% (95% CI: 29.4-39.2%),lower than the WHO 85% anticipated target. The patients' treatment outcomes were 11.5% cured, 22.6%completed treatment, 25.7% defaulted, 1.0% failed, 1.0% died, 31.5% transferred out, and 6.6% not evaluated.Annual treatment success rate during 1997-2001 were 34.5% (19/55), 32.9% (25/76), 32.3% (20/62), 35.1%(27/77) and 35.1% (39/111) respectively. The rate showed no significant linear trend (p-value = 0.976). Usingmultinomial logistic regression for three-category outcome analysis: treatment success, transfer out and clinicaltreatment failure (default, failed, died, and not evaluated), the associations among treatment success or clinicaltreatment failure and tuberculosis-clinic contact, socio-demographics and clinical characteristics of the patientswere examined. The final model showed that patients who were absent from the tuberculosis clinic were 5.95 timesmore likely to have clinical treatment failure than treatment success, having adjusted for the effect of transfer-out,treatment regimen and sputum conversion status (adjusted odds ratio = 5.95; 95% CI: 2.99 to 11.84).It is recommended that all new smear-positive tuberculosis patients should be followed closely at a tuberculosisclinic, treated with the WHO regimen, and have their sputum smear status monitored during treatment. |
